سابقه و هدف: توکسوپلاسموزیس، یکی از مهمترین بیماریهای عفونی مشترک بین انسان و دام است، عامل آن توکسوپلاسما گوندی یک انگل تک یاخته درون سلولی است که ممکن است باعث عفونت های شدید در انسان و حیوانات اهلی شود. مطالعات اپیدمیولوژیک پادتن توکسوپلاسما را در سرم خون حداقل 1.3 جمعیت بالغ اکثر کشورهای جهان نشان می دهد، که بیانگر تماس و آلودگی قبلی آنها با این ارگانیسم و نشان دهنده انتشار وسیع و قدرت آلوده کنندگی توکسوپلاسما برای انسان است. امروزه برای تشخیص توکسوپلاسموز غالبا از تستهای سرولوژیک برای اندازه گیری آنتی بادی اختصاصی استفاده می شود. این بررسی یک مطالعه توصیفی - مقطعی است که به منظور اندازه گیری تیتر IgG ضد توکسوپلاسما در سرم دختران دانشجو ساکن در خوابگاه گلستان دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز صورت گرفت.مواد و روش ها: حجم نمونه مشتمل بر 256 نفر از دانشجویان بود. نمونه های سرم مورد آزمایش به روش غیر تصادفی و آسان از میان دانشجویان، پس از کسب رضایت و تکمیل فرم پرسشنامه، جمع آوری گردید. روش سرولوژی بکار رفته در این بررسی الایزا بود.یافته ها: در این مطالعه 256 نفر از خانم ها در محدوده سنی 19-30 سال مورد آزمایش قرار گرفتند. میانگین سنی نمونه های مورد مطالعه، 22.5 سال با انحراف معیار 2.45 بود. %4 افراد سابقه فامیلی ابتلا به توکسوپلاسما را ذکر کردند. %11.5 افراد سابقه تماس با گربه قبل از زندگی خوابگاهی داشتند. بیشترین افراد در گروه با مقطع تحصیلی کارشناسی به میزان %56.8 و از نظر رشته تحصیلی در رشته پزشکی به میزان (%28.6) قرار داشتند. از مجموع 259 نمونه گرفته شده 12 مورد (%4.6) دارای آنتی بادی از کلاس IgG علیه توکسوپلاسماگوندی بودند. آزمون کای دو، نشان داد که بین مثبت شدن آنتی بادی IgG ضد توکسوپلاسما با رشته تحصیلی، نوع غذای مصرفی و سابقه تماس با گربه قبل از زندگی خوابگاهی ارتباط معنی داری وجود ندارد.نتیجه گیری: در این بررسی، موارد مثبت آنتی بادی ضد توکسوپلاسما IgG با روش الایزا %4.6 بود که این میزان آلودگی در مقایسه با سایر مطالعات از میزان کمتری برخوردار است که احتمالا ناشی از بالا بودن سطح دانش و آگاهی و رعایت بهتر نکات بهداشتی در جامعه مورد نظر می باشد.

زمینه: توکسوپلاسموز بیماری انگلی است که به وسیله تک یاخته ای درون سلولی به نام توکسوپلاسما گوندی ایجاد می شود. این عفونت در افراد با سیستم ایمنی سالم عمدتا فاقد علایم بالینی است. بررسی سرواپیدمیولوژی توکسوپلاسموز در دختران قبل از ازدواج به منظور یافتن افراد فاقد ایمنی، می تواند مبنای اقدامات پیشگیری از توکسوپلاسموز مادرزادی قرار گیرد.مواد و روش ها: طی مطالعه ای مقطعی، 491 دانشجوی دانشگاه های علوم پزشکی و خلیج فارس بوشهر به صورت تصادفی انتخاب شدند. نمونه خون گرفته شد و سرم های حاصله جهت یافتن آنتی بادی های IgG و IgM به روش ELISA مورد آزمایش قرار گرفتند.یافته ها: شیوع آنتی بادی های IgG و IgM ضد توکسوپلاسما در دختران دانشجو به ترتیب 11.5 و 1.5 درصد بود. 30.8 درصد از دانشجویان دارای اطلاعاتی در مورد توکسوپلاسموز بودند. بین مثبت بودن آنتی بادی ضد توکسوپلاسما و عواملی مثل محل سکونت و عادات غذایی رابطه آماری معنی دار مشاهده شد، اما بین وجود آنتی بادی و عواملی مثل در دسترس بودن آب آشامیدنی سالم، تماس با گربه و نگهداری حیوانات در خانه ارتباط معنی دار آماری مشاهده نشد.نتیجه گیری: شیوع کمتر از حد انتظار آنتی بادی ضد توکسوپلاسما در بوشهر با عواملی همچون وجود کم گربه در شهر بوشهر، مصرف کم گوشت گاو و گوسفند و فقدان دمای مناسب برای اسپوردار شدن انگل در بیشتر ماه های سال مرتبط است. پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی و تشخیصی جهت پیشگیری از توکسوپلاسموز مادرزادی در زنان غیر ایمن تدوین شود.

مقدمه: همه گیر شدن افزایش روزافزون روی آوری زنان و دختران به تحصیلات دانشگاهی در جهان و مستثنی نبودن ایران از این امر، از یک طرف و ارتباطی که میزان این تحصیلات با سلامت روان زنان و دختران می تواند داشته باشد از طرف دیگر، بحث های فراوانی را در پی داشته است؛ لذا این مطالعه با هدف تعیین وجود این ارتباط و شفاف سازی این مساله، که آیا هر چه زنان، به تحصیلات آموزش عالی خود بیفزایند، به سلامت روان آنها نیز افزوده می شود یا خیر، انجام گردیده است.روش ها: در یک پژوهش توصیفی - همبستگی، 120 نفر از دانشجویان زن در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با روش نمونه گیری تصادفی در مرداد 1387 انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد سلامت عمومی گلدبرگ (Goldberg Health Questionnaire) و نیز فرم اطلاعات دموگرافیک پاسخگویان استفاده شده است. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: بین میانگین سلامت روان دانشجویان کارشناسی ارشد با دوره های کارشناسی و دکتری دانشجویان، تفاوت معنادار آماری وجود داشت؛ به طوریکه در بین کل نمونه تصمیم گیری دوره کارشناسی ارشد از سلامت روانی بالاتری برخوردار بودند، به عبارتی بین میزان تحصیلات آموزش عالی دانشجویان زن با سطح سلامت روان آنها، رابطه معنادار وجود داشت؛ همین طور بین سلامت روان آنها، بر حسب وضعیت اشتغال (شاغل بودن یا نبودن) و وضعیت تاهل ، در سطح P<0.05، نیز تفاوت معنادار به چشم می خورد. به عبارتی زنان و دختران شاغل نسبت به غیر شاغلیین، و زنان متاهل نسبت به مجردین از سلامت روانی بالاتری برخوردار بودند.نتیجه گیری: سطح سلامت روان زنان تحصیل کرده با پیوستن این قشر به جرگه متاهلین و تامین شغلی آنها می تواند در ارتباط باشد. بنابراین رواج فرهنگ صحیح ازدواج در بین زنان و دخترانی که به دنبال ادامه تحصیلات دانشگاهی خود می باشند از یک طرف؛ و استفاده بهینه از توانمندی های آنها و قرار گرفتن در موقعیت شغلی مطلوب از طرف دیگر، دو امر بسیار مهم و اساسی در رابطه با سطح سلامت روان آنها می باشد. در مورد چرایی کاهش سلامت روان از دوره کارشناسی ارشد به دکترا جای تامل و بررسی بیشتری در تحقیقات آتی وجود دارد.

مقدمه: بین المللی شدن آموزش عالی به مساله ای مهم تبدیل شده است. این پژوهش با هدف استخراج معیار های لازم برای جذب دانشجویان خارجی در دانشگاه های علوم پزشکی ایران بود. روش ها: این پژوهش به روش پیمایشی در زمستان 1397 انجام شد و جامعه پژوهش اساتید هیات علمی دانشگاه های علوم پزشکی ایران بودند. نمونه گیری به روش نمونه گیری تمام شمارشی انجام شد. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه نظرسنجی چهار قسمتی پژوهشگر ساخته بود. اطلاعات از طریق ایمیل و برگزاری جلسات نظرسنجی جمع آوری شد. برای ارایه نتایج از آمار توصیفی شامل فراوانی و درصد فراوانی و میانگین بهره برده شد. نتایج: میزان پاسخ دهی 51 % بود و در نهایت 92 پرسشنامه تحلیل شد. در این پژوهش معیارهای حداقلی جذب دانشجوی خارجی در مقاطع تحصیلی مختلف استخراج گردید که شامل حیطه های علمی، آموزشی و عمومی بود. تمامی اساتید (100%) تمایل به مشارکت در جذب دانشجوی بین الملل و بهره مندی از حضور آنها در سطح دانشگاه داشتند و 80 نفر (90/86 %) از اساتید معتقد بودند که دانشجویان بین الملل نیاز به کلاس آشنایی با مذهب و فرهنگ ایران را دارند. نتیجه گیری: پژوهش حاضر معیار های حداقلی جذب دانشجو خارجی از نظر اساتید دانشگاه علوم پزشکی ایران را مشخص کرد که این مساله می تواند همراه با انجام اصلاحات مورد نیاز گروه های مختلف پزشکی به عنوان یک آیین نامه جامع و استاندارد به منظور پذیرش دانشجوی خارجی به تفکیک سطوح تحصیلی مختلف در دانشگاه های علوم پزشکی کشور مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: یکی از ارکان اساسی فرآیند بین المللی سازی آموزش پزشکی ارزیابی آمادگی جهت حضور در بازار آموزش بین المللی است. داده های این ارزیابی می تواند پایه ای برای تعیین سیاست ها و جهت دهی برنامه ریزی های دانشگاه باشد. این پژوهش با هدف تعیین آمادگی استادان گروه های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران برای تربیت دانشجوی بین الملل صورت گرفت. روش بررسی: در این پژوهش توصیفی مقطعی، که در 9 دانشکده و 88 گروه آموزشی دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 1397-1398 انجام شد، از 900 پرسشنامه ارسالی برای اعضای هییت علمی دانشگاه، 378 نفر پرسشنامه ها را تکمیل کردند. روش جمع آوری داده ها خودگزارشی و ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر نگرش و نیز توانمندی استادان در زمینه تربیت دانشجوی بین الملل بود. پرسشنامه به صورت الکترونیک و در پنج نوبت به ایمیل استادان ارسال شد. نهایتا داده های پژوهش با آمار توصیفی و استنباطی (ANOVA، تست تعقیبی شفه، t مستقل، آزمون دقیق فیشر و کای اسکویر) در نرم افزار SPSS نسخه 16 تحلیل شد. یافته ها: میانگین نمره نگرش و توانمندی واحدهای مورد پژوهش در زمینه تربیت دانشجوی بین الملل نسبتا مطلوب و به ترتیب 65/8 ± 14/53 و 17/5 ± 32/23 بود. براساس نتایج، 4/61 درصد واحدهای مورد پژوهش تمایلی برای همکاری در تربیت دانشجوی بین الملل نداشتند. علل مرتبط با نداشتن تمایل به همکاری در تربیت دانشجوی بین الملل، در دو طبقه علل فردی و دانشگاهی و علل مرتبط با تمایل به همکاری به چهار دسته علل فردی و حرفه ای، گروه آموزشی، دانشگاهی و کشوری دسته بندی شدند. نتیجه گیری کلی: براساس یافته ها، ضروری است بستر و زیرساخت های لازم در جهت بین المللی سازی دانشگاه فراهم شود و در راستای بهبود نگرش و ارتقای توانمندی استادان برای همکاری در تربیت دانشجوی بین الملل برنامه های انگیزشی و توانمندسازی توسط مسیولین دانشگاه طراحی گردند.

مقدمه: در ایران پیشنهاد پذیرش دانشجوی پزشکی از مقطع کارشناسی به دفعات مطرح شده است. در سال 1356، سه دوره پذیرش از مقطع کارشناسی وجود داشت. پس از انقلاب در دی ماه 1382 شورای عالی برنامه ریزی مقرر داشت که این نوع پذیرش به صورت آزمایشی انجام شود تا آثار آن مورد بررسی قرار گیرد. از آن جا که این موضوع همچنان مطرح است، مطالعه جامعی در این راستا انجام گرفت تا مشخص گردد انگیزه اصلی تغییر مقطع پذیرش در ایران چه می تواند باشد.روش کار: این مطالعه از دو قسمت بررسی تجربیات دانشگاه هایی که به این شکل دانشجو می پذیرند و نیز مطالعه کیفی تشکیل شده است. در بخش اول، گزارش های دانشکده های پزشکی که از مقطع کارشناسی دانشجو می پذیرند، مورد بررسی قرار گرفتند. بخش کیفی مطالعه که با شناسایی کلیه ذی نفعان شروع شد، شامل 5 بحث متمرکز گروهی و 7 مصابحه عمیق فردی است. پنج بحث گروهی متمرکز با دانشجویان پزشکی سال اول و ششم، دانشجویان سال چهارم رشته های علوم، اساتیدی که در مراکز توسعه آموزش خدمت می کنند یا در زمینه آموزش فعالیت های زیادی انجام داده اند و استادان دوره علوم پایه پزشکی انجام شد. هفت مصاحبه عمیق فردی با جمعی از اعضای شورای عالی برنامه ریزی که دو نفر از آنان با این روش در سال 1356 تحصیل نموده بودند انجام گرفت تا تجزیه و تحلیل ذی نفعان در این راستا صورت پذیرد و بستر موجود برای این تغییر مشخص گردد.یافته ها: دانشجویان پزشکی همگی عقیده داشتند که انتخاب رشته پزشکی در حال حاضر آگاهانه و از روی علاقه واقعی به این رشته نمی باشد، تقریبا همه موافق بودند که با تغییر روش، امکان انتخاب افراد با بلوغ شخصیتی بیشتر فراهم می شود. دانشجویان رشته های علوم در کل با انجام این طرح موافق بودند. در مورد تقویت علوم پایه نظر اغلب افراد این بود که برای رسیدن به این هدف باید به رشته های علوم بهای بیشتری داده شود و بودجه بیشتری برای تحقیقات در این زمینه ها در نظر گرفته شود. درکل تمام اساتید شرکت کننده در بحث گروهی با این طرح موافق بودند و آن را گامی موثر برای انتخاب آگاهانه رشته پزشکی و ارتقای وضعیت علوم پایه در کشور می دانستند؛ هیچ یک از این اساتید نتیجه کنکور سراسری را ملاک گزینش صحیح دانشجو نمی دانستند. اکثر افرادی که مورد مصاحبه قرار گرفتند (همه به استثنای یک نفر) به تاثیر مثبت این طرح بر تقویت علوم پایه در دوران پزشکی اشاره نمودند. تمام مصاحبه شوندگان تغییر اساسی در محتوای آموزشی را همراه با تغییر شیوه گزینش دانشجو ضروری می دانستند و می خواستند که این برنامه از پیش تعیین شده باشد. اکثریت مصاحبه شوندگان به افزایش سن دانشجویان در زمان فارغ التحصیلی به عنوان مشکل اصلی طرح اشاره نمودند. عدم وجود استادان و مدرسین با نگرش علوم پایه به عنوان مشکل دیگر طرح توسط تقریبا نیمی از آنان مطرح شد.نتیجه گیری: دلیل اصلی تغییر مقطع پذیرش در دانشگاه هایی که این سابقه را دارند، پذیرش دانشجویان با بلوغ فکری بیشتر بوده، در حالی که موارد مطرح شده در ایران، ارتقای علوم پایه پزشکی، تقویت ارتباط علوم پایه و علوم بالینی، انتخاب آگاهانه تر رشته پزشکی و نیز امکان گزینش دانشجویان با خصوصیات فراشناختی مناسب است.

زمینه و هدف: امروزه پدیده مهاجرت دانش آموختگان بخش سلامت یکی از مهم ترین مسایلی است که سیاستگذاران نظام سلامت باید در صدد حل آن باشند. پژوهش حاضر با هدف شناخت مهم ترین عوامل تشویق کننده دانش آموختگان برای مهاجرت به خارج از کشور، انجام گرفته است.روش کار: در این مطالعه مقطعی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ایران جامعه پژوهش بودند که 407 نفر از آنها به روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. جمع آوری داده ها به وسیله پرسش نامه ای که روایی آن توسط صاحب نظران و پایایی ثبات درونی آن با محاسبه ضریب آلفاکرنباخ (r=0.89) مورد تایید قرار گرفته بود، جمع آوری گردید.یافته ها: از دیدگاه جامعه پژوهش بیشترین میانگین (انحراف معیار±) امتیاز (±0.3) 4.31 از حداکثر 5 به عوامل اقتصادی و بعد از آن به ترتیب به عوامل اداری و آموزشی (SD=0.5، `X=4.04)، عوامل حرفه ای (SD=0.77، `X=4.04)، جهانی شدن (SD=0.68، `X=3.45)، عوامل اجتماعی (SD=0.77، `X=3.33)، و عوامل فرهنگی (SD=1.1، `X=.26)، تعلق گرفت.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش خاطر نشان می سازد که استراتژی های نگهداری نیروی متخصص بهداشتی درمانی باید به مسایل مهمی مانند عوامل اقتصادی و آموزشی بیشترین توجه را داشته باشند. این استراتژی ها می توانند بر راهکارهای نگهدارنده نیروی انسانی مانند گسترش فرصت های آموزشی و شغلی، تمرکز نمایند. همچنین به سیاستگذاران نظام سلامت ایران توصیه می شود مسایلی نظیر اشباع بازار کار برخی از رشته های تحصیلی را در سیاستگذاری های آموزشی خود مدنظر قرار دهند.

مقدمه: هدف از انجام مطالعه حاضر، شناسایی عوامل موثر بر مصرف خودسرانه دارو در بین دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز و عملکرد آن ها در این زمینه بود.روش ها: این مطالعه توصیفی- مقطعی با مشارکت 385 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز اجرا گردید. داده ها از طریق پرسش نامه محقق ساخته جمع آوری شد. روایی پرسش نامه توسط 10 نفر از صاحب نظران بررسی و بعد از اعمال نظرات آنان، مورد تایید قرار گرفت. پایایی پرسش نامه نیز با استفاده از همسانی درونی بررسی و تایید گردید (a=0.83). ارتباط بین متغیرهای کیفی با استفاده از آزمون های Fisher exact و c2 در نرم افزار SPSS بررسی شد. P<0.05 به عنوان سطح معنی داری آزمون ها در نظر گرفته شد.یافته ها: میزان خوددرمانی در کل مطالعه 48.1 درصد (154 نفر) بود. همچنین، زنان بیشتر از مردان خوددرمانی انجام داده بودند (P=0.024). ارتباط معنی داری بین رشته تحصیلی و میزان خوددرمانی مشاهده شد (P=0.035). بیشترین علت خوددرمانی، تب و سردرد با 70.4 درصد، تجربه قبلی از بیماری با 41.6 درصد و خرید دارو از داروخانه در هنگام مصرف با 55.6 درصد بود. بیشترین داروهای مورد استفاده در خوددرمانی نیز به آنتی بیوتیک ها (60 درصد) و داروهای مربوط به سرماخوردگی (42 درصد) اختصاص داشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان می دهد که میزان خوددرمانی در بین دانشجویان شیوع بالایی دارد. بنابراین، لازم است تلاش گردد تا با آموزش مناسب و اطلاع رسانی صحیح، مصرف خودسرانه داروها کاهش داده شود.